Gaspar Noé'nin yönetmenliğini üstlendiği 1998 yapımı I Stand Alone (Seul contre tous), Fransız sinemasının en sert ve düşündürücü filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, isimsiz bir at kasabının (Philippe Nahon) Paris'in kenar mahallelerindeki yalnız ve öfke dolu hayatını merkezine alıyor. Toplumun dışladığı, işsiz ve umutsuz bir adam olan baş karakter, sürekli artan bir öfke ve hayal kırıklığı içinde debelenir. Bu öfke, onu çevresindeki hemen herkese -eşine, potansiyel kayınpederine, toplumun çeşitli kesimlerine- karşı saldırganlaştırırken, zihni de giderek daha karanlık bir hal alır.

Filmin gücü, Noé'nin acımasız ve stilize yönetmenliğinden ve Philippe Nahon'un unutulmaz performansından geliyor. Nahon, karakterin içsel çatışmalarını, patlamaya hazır öfkesini ve derindeki kırılganlığını inanılmaz bir yoğunlukla seyirciye aktarıyor. Karakterin zihninden geçen düşünceleri duyduğumuz iç monologlar, onun yabancılaşmasını ve insanlıktan çıkış sürecini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.

Hikaye, kasabın uzaklaştığı engelli kızıyla yeniden bağ kurma çabası etrafında şekillenir. Bu ilişki, karakterdeki şiddet eğilimi ile koruma içgüdüsü arasındaki gerilimi daha da artırarak filmin dramatik yapısını güçlendirir. Suç, dram ve gerilim unsurlarını iç içe geçiren film, izleyiciyi rahatsız edici sorularla baş başa bırakır: Toplum dışlanmış bireyleri nasıl yaratır? Öfke ve şiddet nereye kadar meşru görülebilir?

I Stand Alone, rahatsız edici sahneleri ve karanlık atmosferi nedeniyle her izleyiciye hitap etmeyebilir, ancak sinema diline getirdiği cesur yaklaşım ve insan psikolojisinin uçlarını keşfetme konusundaki kararlılığı ile izlenmesi gereken bir başyapıt. Fransız bağımsız sinemasının önemli bir örneği olan bu film, sarsıcı bir deneyim arayanlar için unutulmaz bir seyir vaat ediyor.