Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam - bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan - genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu şiddet ve aşağılamayı, faşist iktidar yapılarının, tüketim toplumunun ve insanlığın en karanlık içgüdülerinin bir alegorisi olarak sunar.

Pasolini'nin son filmi olan 'Salò', geleneksel bir anlatıdan ziyade, Dante'nin İlahi Komedya'sına göndermeler yapan bir yapıya sahiptir. Oyuncular, çoğunlukla amatörlerden seçilmiş ve kasıtlı olarak duygusuz, mekanik bir performans sergilemişlerdir. Bu tercih, karakterlerin bireysellikten uzak, iktidarın ve sistemin birer parçası haline gelmiş varlıklar olduğunu vurgular. Pasolini'nin soğuk ve mesafeli yönetmenlik tarzı, izleyiciyi şiddeti bir 'eğlence' olarak değil, analiz edilmesi gereken bir olgu olarak görmeye zorlar.

Film, gösterime girdiği günden beri sansürlenmiş, yasaklanmış ve yoğun eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak, yalnızca şok değeri için değil, iktidar, itaat, sapkınlık ve insan doğasına dair derin bir sorgulama olduğu için önemlidir. Görsel şiirsellikle aşırı şiddeti bir araya getiren bu zorlu film, izleyiciyi rahatsız etmeyi ve toplumsal normları sorgulatmayı amaçlar. Faşizmin mekaniğini ve insan ruhunu nasıl yok ettiğini anlamak isteyenler için, 'Salò' tarihin en karanlık sayfalarına cesur bir bakış sunan, unutulması imkansız bir sinema deneyimidir. Ancak, içerdiği aşırı ve rahatsız edici sahneler nedeniyle olgun izleyicilere yöneliktir.